Gisteren, zaterdag, was in het AMC de halfjaarlijkse memorial voor kinderen die in een half jaar tijd in het AMC zijn overleden of kort na hun verblijf daar zijn overleden. Ook voor Iris dus.

Het was een goede herdenking, die toch ook weer een beetje een goed gevoel gaf. In het programma stonden 2 gedichten, die ik graag hier plaats, omdat ze zo mooi toepasselijk zijn.

Namen

Streep haar naam niet door
al is zij tot stof vergaan.
Streep haar naam niet door
alsof ze nooit heeft bestaan.

‘t Liefste dant ik heb bezeten
‘t toekomstbeeld van mijn bestaan,
vraag me niet dat te vergeten
en gewoon weer door te gaan.

Want ik wil weer verder leven
maar ik weet niet hoe dat moet.
‘k Hoor bij hen die achterbleven.
Overleven vergt veel moed.

Streep daarom haar naam niet door.
Noem haar naam en laat me weten
Dat ook jij niet zult vergeten.
Zo alleen kan ‘k verder gaan.
Gery den Otter

—————————————

Farewelcome

Farewell and thanks, I say and ask myself
wich part of me would rather stay,
wich part of me is crying
wich part of me is dying ?

Farewell and thanks, I say to the dreams I had
and welcome to those who came instead
to fill my life with colors
I’ve never seen before.

Is this a welcome from the other shore?
Dichter onbekend

Kerst, normaal een gezellig ‘feest’ maar dit jaar komt het wel vreemd op ons over. Zin in kerst hebben we dan ook helemaal niet en het mag snel voorbij zijn van mij.

"Er is een kindeke geboren…." zingen ze deze dagen regelmatig. Ja vertel mij wat… er was inderdaad een kindeke geboren enkele maanden geleden, maar niet het kindeke waarover gezongen wordt. Ons kindeke is daar waar de engelen zingen en daar zijn mijn gedachtes deze dagen dan ook veel meer dan bij de kerstdagen. De kerstversiering in huis hebben we dit jaar ook overgeslagen en zelfs kerstkaarten hebben we dit jaar eens een keer niet verstuurd. Daar hebben we wel wat anders voor bedacht trouwens, maar als je kerstkaarten verstuurd moet je zelf ook het kerstgevoel hebben en dan hebben we dit jaar dus eventjes niet. Volgend jaar zal dat vast een stuk beter zijn.

In de voorbije tijd is hier weinig van mijn kant verschenen. Simpelweg omdat ik gewoon de woorden niet kon vinden. In die tijd echter heeft Sonja wel een en ander aan werk verricht en heeft ze Iris een mooi plekje op het net gegeven. Op die site zijn ook enkele foto’s van Iris te zien voor wie graag zou weten hoe Iris er uit zag. De site over Iris is hier te vinden: http://www.irisfasol.vlindersite.nl/

Op deze weblog plaats ik vooral eigen foto’s, maar ook gewone andere en leuke dingen die ik in het dagelijks leven tegenkom en links naar andere mooie fotoblogs en fotosites. Ik ben vooral actief op het gebied van macrofotografie, natuur, weer en straatfotografie maar natuurlijk maak ik ook wel eens een zijstapje. Veel plezier, ReFa

Nog een gedicht dat Sonja afgelopen nacht heeft geschreven:

‘Lieve Iris’

Lieve Iris,

na 26 weken voor controle in het ziekenhuis
op de echo bleek, ik mag niet meer naar huis

ik mocht nog net aan naar de afdeling lopen
want wat bleek, mijn baarmoedermond stond al ietsje open

alles werd er aangedaan om jou te houden waar je zat
zelfs prikken met medicijnen voor jou heb ik gehad

op een echo zagen ze ietwat veel vruchtwater
dus een punctie volgde niet veel later

de weken daarna vulde ik met rust en gezond eten
routine werden de CTG’s, temperatuur en bloeddruk meten

papa bleef ook elke dag naar het ziekenhuis komen, dag in dag uit
altijd een knuffel en een kusje op mijn buik voor hij de kamerdeur sluit

toen ineens dan dinsdag 10 oktober, een vooruit wat beladen dag
dokter Boer kwam binnen met de punctieuitslag

het kindje in mijn buik was niet gezond en kon niet leven
door de trisomie 18 had je geen kans, ook niet voor heel even

een meisje of een jongen, dat wilden we nu toch graag weten
pas 1 dag later kon ik het vragen en wisten we hoe je zou gaan heten

Iris was de naam die wij vol liefde hadden uitgezocht
maar een naam waar je alleen in mijn buik van genieten mocht

uiteindelijk ben jij, ons lieve meisje, op 16 oktober geboren
helaas hebben wij jouw lieve stemmetje nooit mogen horen

een mix van gevoelens, gelukkig en verdriet
trotse ouders van een meisje dat ons meteen weer verliet

we hebben je geknuffeld, geroken en stevig vastgehouden
en we wisten toen al zeker, we zullen ALTIJD van je blijven houden

zaterdag 21 oktober hebben we je voor het laatst gezien, je lag zo lief
het allerlaatste afscheid kwam dichterbij, afscheid nu definitief

maar nooit, NOOIT, zal je helemaal weg zijn
we hebben de herinnering, de foto’s en je naam, ook al doen die af en toe zo vreselijk veel pijn

voor altijd mijn lieve kleine Iris slaap maar zacht
dan probeer ik mijn mooiste droom te dromen… vannacht

mama

Hier 1 van de gedichten die Sonja vannacht op papier zette:

‘Ik denk aan jou’

Ik zie een vlinder fladderen op de wind
Ik denk aan jou

Ik zie hoe een lieveheersbeestje zijn rozenstruikje vindt
Ik denk aan jou

Ik zie twee mooie regenbogen
Ik denk aan jou

Ik zie niets meer, tranen vullen mijn ogen
Ik denk aan jou

Sinds de crematie van Iris is het hier even stil geweest van onze kant. Niet dat er niks gebeurd is, integendeel, er gebeurde genoeg. De woorden wilden alleen even een tijdje niet komen. En toen sloeg het weekend de heersende buikgriep ook nog eens genadeloos toe bij ons. Daar zal ik de details van besparen, ik ben er nog steeds van herstellende. Inmiddels komen langzaamaan de woorden los bij Sonja, en die zullen vandaag ook hier volgen.

Het afscheid van Iris gisteren was heel mooi en dat geeft ons een goed gevoel. Rond 8u30 al werden we opgehaald door een mooie lange witte limousine. Dat vonden we mooier dan een standaard zwarte volgauto. Het leidde er wel toe dat onderweg passagiers van andere auto’s probeerden te kijken welke vip’s er in de auto zaten. Tegen 9 uur kwamen we aan bij het uitvaartcentrum om nog een laatste keer naar Iris te kunnen kijken en haar daarna mee te nemen. Eigenlijk hadden we nu verbazingwekkend weinig tijd nodig om nog naar Iris te kijken. Dat hadden we eigenlijk vrijdagavond al afgesloten. Na een kwartier al waren wij er klaar voor en deden de witte doek over het wiegje. De 3 bloemstukken van ons van de directe familie van beide kanten werden naar de auto gebracht.

Rond half 10 heeft Sonja het wiegje naar de auto gedragen en bij mij op schoot gezet. De hele weg naar het crematorium heeft Iris in haar wiegje bij mij op schoot gestaan. Onze eerste en meteen laatste rit in een auto met Iris bij ons. Bij het crematorium aangekomen naar de familieruimte gegaan. Wat is dat raar zeg. Moet je opeens ‘wachten’ op de uitvaart van je kind… De knoop in mijn buik liet zich steeds steviger voelen.

Rond 10u15 gingen de gasten de aula in, even later volgden onze directe familie. En toen was het moment aangebroken dat wij het wiegje met Iris naar binnen zouden dragen. Begeleid door de muziek en tekst van ‘Slaapliedje’ van Kabouter Plop liepen wij door de gang naar de aula en dan door het middenpad in de aula naar de baar voorin, waar we voorzichtig het wiegje met Iris op neerzetten. Voor de allerlaatste keer dekten wij Iris symbolisch toe met een dekentje met daarop in roze letter ‘Slaap lekker’. Ook zette ik nog een brandend kaarsje bij het wiegje. Pas toen zagen we dat er aardig wat mensen waren gekomen, al drong natuurlijk nog niet meteen door wie allemaal, ik zag het door een soort waas.

Nadat ‘Slaapliedje’ was afgelopen volgden een stukje tekst van 1 van de opa’s en een stukje tekst van de enige overgrootoma die Iris nog had. Daarna volgde het mooie nummer ‘Slaap maar’ van Marco Borsato.Een nummer dat mij erg weet te raken. Vooral in het midden van het lied breek ik helemaal wanneer Marco zingt:
Ik heb een signaal van jou gekregen
En luister hoe je hartje klopt
Ik voel je zo nu en dan bewegen
Wanneer je naar het leven schopt

Daarna las 1 van de oma’s nog een stukje voor en toen was het de beurt aan ons. Ik wist al dat ik niks voor kon lezen. Bij het idee alleen al ging ik stuk. Maar Sonja wilde het wel heel graag en deed het dan ook prima. Ze las het gedicht ‘Verkeerde Ooievaar’ voor dat ik vandeweek midden in de nacht opeens schreef. Wel hadden we het nu iets aangepast, zodat het nu vanuit ons kwam in plaats van alleen maar uit mij als papa. Wel stond ik naast Sonja ter ondersteuning, wat voor mij ook al een hele stap is geweest.

Na ons volgde een minuut van stilte terwijl iedereen stond. Daar wisten wij eigenlijk niks van, maar het was wel heel mooi. Vervolgens startte het nummer ‘Een teken van leven’ van De Kast. Tijdens dat nummer liep iedereen langs het wiegje van Iris de aula uit en legden ze rondom het wiegje witte Irissen op de grond. Wij zaten nog omdat wij als laatste afscheid zouden nemen van onze kleine. Pas toen ook zagen we wie er allemaal waren en dat deed ons veel goed ook weer. Als laatste legden wij onze Irissen erbij, en namen we voor de allerlaatste keer afscheid van Iris. Daarna door de lange gang naar de koffieruimte. Wel vreemd, je verwacht dan hevige emotie te hebben. Die heb je ook wel, maar tegelijk ook een gevoel van berusting en opluchting. We wilden een mooi afscheid voor Iris, en ze kreeg een mooi afscheid. Dat sterkt het gevoel een aardig stuk.

Voor de condoleances kozen wij niet voor de ‘standaard’ manier, waarbij je op 1 plek staat en iedereen in een lange rij langs je heen komt. Wij kozen dus voor om als laatste de koffieruimte binnen te komen en dan zelf langs de mensen te gaan. Dat komt soms een tikje chaotisch over, maar tegelijkertijd ook heel ontspannen.

Ook hadden wij, naast het condoleanceregister, 2 boekjes neergelegd waarin mensen hun gedachtes, wensen en boodschappen aan Iris en aan ons konden opschrijven. Het is heel mooi om dat nu door te lezen en dat zal ook later zeker zo zijn. Alles bij elkaar was het behalve een verdrietige toch ook een hele mooie ochtend. We hebben in een hele kleine week maar 1 ding echt voor Iris willen doen. We wilden dat goed en mooi doen, en het was ook goed en mooi. Bedankt ook aan degenen die ons daarbij geholpen hebben.

Lieve Iris,

slaap maar zacht
slaap de hele nacht
en droom dan maar de allermooiste dromen
slaap maar zacht
slaap de hele nacht

(Slaapliedje – Kabouter Plop)

Nog een paar uurtjes en dan moeten we echt afscheid nemen van onze kleine Iris. De zenuwen gieren in ons rond nu. Straks komt worden we gehaald door de volgauto. Een witte, dat wel, dat vinden we mooier dan een zwarte. We zijn dan wel verdrietig, we weten ook dat het voor Iris beter is zo. Met de volgauto gaan we Iris dan ophalen. Eigenlijk is het geen volgauto, want Iris gaat in haar eigen witte mandje mee in de auto naar het crematorium, waar ze een mooi afscheid zal gaan krijgen. En daarna… dan is het voorbij, dan zullen we de leegte pas echt gaan voelen. Dan kunnen we haar echt nooit meer zien. Maar we zullen haar wel altijd blijven herinneren. Zoals iemand tegen ons zei afgelopen week: Een schip achter de horizon is niet weg, je kunt het alleen niet meer zien.

Toen ik vannacht de kat voor de babykamer hoorde mauwen begont heteven te tollen in mijn hoofd:

‘De kat mauwt’

De kat mauwt voor een stille kamer
Waar gehuil had moeten zijn
Ik voel die klap weer van die hamer
Die nog nadreunt in mijn brein

De kat mauwt in een lege kamer
Waar een kind had moeten zijn
Ik voel me ook weer wat eenzamer
De leegte doet me pijn

De kat mauwt, springt in de vensterbank
En kijkt me zelfgenoegzaam aan
Ik voel me rot, er klink een neusklank
Uit mijn ogen drupt een traan

De kat draait om en kijkt naar buiten
En mauwt: Kijk met mij mee
Ik probeer mijn neus te snuiten
En de kat spint heel tevree

De kat kijkt naar de donkere wolken
Draait z’n koppie iets opzij
Ik voel hij wil mij iets vertolken
Kijk mee en voel me vrij

De kat kijkt naar de zonnestralen
Die daar in de verte zijn
Ik voel, begrijp ook zijn signalen
Na regen komt ooit weer zonneschijn