Nog een gedicht dat Sonja afgelopen nacht heeft geschreven:

‘Lieve Iris’

Lieve Iris,

na 26 weken voor controle in het ziekenhuis
op de echo bleek, ik mag niet meer naar huis

ik mocht nog net aan naar de afdeling lopen
want wat bleek, mijn baarmoedermond stond al ietsje open

alles werd er aangedaan om jou te houden waar je zat
zelfs prikken met medicijnen voor jou heb ik gehad

op een echo zagen ze ietwat veel vruchtwater
dus een punctie volgde niet veel later

de weken daarna vulde ik met rust en gezond eten
routine werden de CTG’s, temperatuur en bloeddruk meten

papa bleef ook elke dag naar het ziekenhuis komen, dag in dag uit
altijd een knuffel en een kusje op mijn buik voor hij de kamerdeur sluit

toen ineens dan dinsdag 10 oktober, een vooruit wat beladen dag
dokter Boer kwam binnen met de punctieuitslag

het kindje in mijn buik was niet gezond en kon niet leven
door de trisomie 18 had je geen kans, ook niet voor heel even

een meisje of een jongen, dat wilden we nu toch graag weten
pas 1 dag later kon ik het vragen en wisten we hoe je zou gaan heten

Iris was de naam die wij vol liefde hadden uitgezocht
maar een naam waar je alleen in mijn buik van genieten mocht

uiteindelijk ben jij, ons lieve meisje, op 16 oktober geboren
helaas hebben wij jouw lieve stemmetje nooit mogen horen

een mix van gevoelens, gelukkig en verdriet
trotse ouders van een meisje dat ons meteen weer verliet

we hebben je geknuffeld, geroken en stevig vastgehouden
en we wisten toen al zeker, we zullen ALTIJD van je blijven houden

zaterdag 21 oktober hebben we je voor het laatst gezien, je lag zo lief
het allerlaatste afscheid kwam dichterbij, afscheid nu definitief

maar nooit, NOOIT, zal je helemaal weg zijn
we hebben de herinnering, de foto’s en je naam, ook al doen die af en toe zo vreselijk veel pijn

voor altijd mijn lieve kleine Iris slaap maar zacht
dan probeer ik mijn mooiste droom te dromen… vannacht

mama